เราไม่ใช่คนดีสักเท่าไร จะว่าไปดูค่อนข้างจะโรคจิตด้วยแฮะ T_T หลายอย่างทำไปคนก็ไม่เข้าใจหรอก ใครรู้ใครก็ว่าบ้า ถ้าเราทำให้ใครโกรธ หรือ รู้สึกแย่ๆอะไร กับ พฤติกรรมของเรา เราก็ขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เรารู้ว่ามันแย่มาตลอดและก็พยายามแก้ไขอยู่ ก็ขอโทษด้วยละกัน

         ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว จิตใจมันไม่อยู่กับเนี้อกับตัวควบคุมตัวเองไม่ได้  ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นเรื่องอะไรใหญ่โตมากมาย แต่ทำไมหยุดคิดไม่ได้ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ 
 
         วันนี้หลังจากได้ลองพยายามทำหลายสิ่ง แต่ก็ยังลบความรู้สึกอึดอัดที่มันอัดอยู่ข้างในไม่ได้ แถมอาการแย่ลงอีก ความรู้สึกมันปั่นป่วนไปหมด ไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ทำไมตัวเองถึงงี่เง่าได้อย่างนั้น
 
         สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินออกไป โดยไม่สนใจอะไร ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหน เดินไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินก็คิดไปต่างๆ นาๆ เรื่องต่างๆก็ยิ่งผุดขึ้นมาก็ยิ่งอึดอัด จนอยากจะตะโกนออกไปดังๆ 
 
         สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ๆหนึ่ง คิดไปแล้วครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่ก็จะสี่เดือนแล้ว อีกไม่กี่วันเอง ภาพต่างๆในวันนั้น เริ่มย้อนกลับเข้ามา จิตใจก็เริ่มเย็นลง ภาพบางภาพที่ผุดขึ้นมาก็ยังทำให้เรายิ้มได้เสมอ ...
 พอเดินออกมาจากที่นั่น ความรู้สึกกลับแย่ลงในทันที ความอึดอัดก็กลับเข้ามาอีกครั้ง ...
 
         เดินๆ ไปอย่างคนไม่มีความคิดไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ได้แต่เดินไปเรื่อยๆ  ระหว่างเดินก็ได้แต่คิดๆ คิดและก็คิด  เราเริ่มเห็นเรื่องราวต่างๆที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง จินตนาการดึงเราออกจากโลกของความเป็นจริง เหตุการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้น แต่มันทำให้เรายิ่งเครียด ยิ่งอึดอัด ... เราไม่ได้ต้องการจะคิดสิ่งเหล่านั้น แต่เราหยุดไม่ได้ เหตุการณ์เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ  มันเหมือนกับว่าทุกครั้งที่เราจินตนาการเหตุการณ์นึงขึ้นมาทำให้ตัวเองทุกข์ใจ  หลังจากนั้น มันก็จะมีภาพจินตนาการเหตุการณ์ต่อไปตามมาที่ทุกข์ใจกว่าเหตุการณ์แรก เราหยุดมันไม่ได้

         สักพัก ความทรงจำต่างๆ ความทรงจำที่แท้จริง ก็ค่อยๆกลับเข้ามาช้าๆ  ภาพต่างๆที่อยู่ในความทรงจำเริ่มไหลกลับเข้ามาอีกครั้งภาพหลายๆภาพเราเองก็ลืมไปแล้ว ภาพเหล่านั้น มันก็กลับเข้ามาในสมอง ... มีความทรงจำมากมายจริงๆ
เราเคยบอกใครคนนึงว่าเมื่อใดที่วาดภาพ ภาพเหล่านั้นก็จะเก็บความรู้สึกของผู้วาดเมื่อวาดภาพนั้นไว้ในภาพด้วย ไม่ว่าภาพจะออกมาเป็นเช่นไร มันก็จะมีความรู้สึกแสดงอยู่ในนั้น

         ความทรงจำที่ขึ้นมานั้นมันก็เก็บความรู้สึกหลายๆอย่างไว้ในนั้น  เหมือนกับว่าเรากำลังนั่งเรียนรู้จิตใจของตัวเองอีกครั้ง ภาพต่างๆที่ฉายไปทีละภาพ ช่วยให้เราเริ่มจำสิ่งต่างๆ สิ่งที่เคยลืมไปได้อีกครั้ง ในตอนนี้จินตนาการที่ฟุ้งซ่านก็เริ่มลดลง

        ตอนนั่งพิมพ์ถึงตอนนี้ก็ยิ้มนิดๆ และนึงถึงเพลงโง่ๆ เพลงนึงไม่รู้ว่าพิมพ์เนื้อร้องมันถูกป่าว  “เคล็ดหลักวิชา ในตำรากัณฑ์ที่หนึ่ง ท่าหนึ่งก็คือ การทำใจให้สงบ รวบรวมลมปราณให้ดี” เพราะถ้าเป็นในหนังจีนเราก็คงเป็นคนลมปราณแตกซ่านอยู่ ควบคุมความคิดตัวเองไม่ได้ และ ชอบประชดตัวเองโดยไร้เหตุผล
 
        ถ้าใครมาอ่านคงว่าเราบ้าแน่ๆ ก็คงงั้นแต่สิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ “มันคือ พรสวรรค์ และ คำสาป” ที่ติดตัวเรามาตั้งแต่เกิด ถ้าเราควบคุมมันได้มันคือพรสวรรค์ แต่ เมื่อใดที่มันควบคุมเรามันคือคำสาป

        ถึงนางสาว ม (นามสมมุติ ที่เรียนอยู่ NZ) เข้ามาอ่าน ไม่ต้องมาไล่ให้เราไปนั่งวิปัสสนาอีกนะ เพราะไงเราก็ไม่ไป เชื่อเหอะถ้าเรามานั่งบ้าพิมพ์ไอ้นี่ได้ เราก็หายดีแล้ว

        สติที่ค่อยกลับมา ช่วยให้ความอึดอัดที่หน้าอกลดลง ไม่รู้สึกบีบอีกแล้ว สติเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง แล้ว ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมาทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย เสียตรงความรู้สึกช้าไปหน่อย กว่าจะรู้สึกตัวได้ ก็ปาเข้าไป 26ชม. ซะงั้นทั้งๆ ที่ก็รู้ตั้งแต่แรกนะ ว่าไม่มีไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เรื่องจิตใจนี่มันพูดยากอ่ะ มันไม่มีเหตุผลซะเลย จู่ๆ ก็อึดอัดควบคุมไม่ได้ไร้เหตุผลซะงั้น

        เดินๆ อยู่คนเดียวแต่เริ่มยิ้มออกได้แล้ว ดีใจนะที่วันนี้เรายังเอาชนะมันได้ ยังเป็นอีกครั้งที่เราชนะมัน แต่ก็ไม่ได้ด้วยตัวเองทั้งหมดหรอก ก็มีภาพเก่าๆ ความทรงจำดีๆ ที่ช่วยให้เราผ่านวันเลวร้ายนี้ไปได้

        “ขอบอกไว้อย่างหนึ่งตรงนี้ เผื่อมีคนเข้าใจผิด อาการผิดปกติของเราไม่เกี่ยวข้องกับใครทั้งสิ้น ดังนั้ นถ้าทำใครโกรธ ก็ขอโทษด้วยครับ” เราเป็นของเราอย่างนี้แหละเป็นช่วงๆอ่ะ แต่นานๆเป็นที จริงๆก็ไม่นานนะ รู้สึกจะทุกเดือน สองเดือน แย่จังเฮ้อ

        สุดท้าย ก็เดินมาถึงที่หนึ่ง ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่ ก็เดินมาถึงที่นี่ตอนหกโมงเย็นพอดี คิดไปแล้ว ก็ตลกตัวเอง ที่เราเดินเป็นวงกลมขนาดใหญ่ขนาดนั้น ตอนนี้อารมณ์เกือบปกติแล้ว ก็เลยหาคนกินข้าวด้วยอ้าวแต่ไม่ว่างกันเลย แย่จัง ปล. ทำไมรู้สึกเหมือนจะอารมณ์เสียกันอ่ะ หวังว่าคงไม่ใช่เพราะเรานะ ถ้าใช่ก็ขอโทษด้วย ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

        กว่าจะมานั่งพิมพ์ได้นี่ก็เล่นเอาเอ็นข้อเท้าแทบฉีกอีกเหมือนกัน เดินเข้าไปได้ไงฟร่ะ ขนาดนั้น สถิติใหม่เลยนะเนี่ย เฮ้อ จริงๆก็รู้สึกผิดนิดนึงแฮะที่วันนี้ไม่ได้ไปเยี่ยมแม่ เป็นวันแรกเลยที่ไม่ได้ไป แย่ๆ แต่ว่าก็ไม่อยากไปให้แม่เห็นสภาพแบบนั้นนิ แถมแม่สั่งห้ามมาเพราะฝนตกอีก กว่าจะอาการดีขึ้น ก็ล่อไปหกโมง กว่าจะหายสนิทก็ล่อไปสี่ทุ่ม เอ้าฝนตกอย่างกับมีพายุ เฮ้อแย่ออกไปตายแน่ๆทำไงดีฟร่ะ เนี่ยนะตอนกลับได้ก็ไม่กลับ ตอนนี้กลับไม่ได้อีก เวร แต่ไงก็อารมณ์ดีขึ้นเยอะแล้ว สู้

           เฮ้อ โดนว่าบ่อยแฮะช่วงนี้อ่ะ ไม่เขียน Blog ก็เป็นความผิดด้วยนะเนี่ยเฮ้อ โดนว่า "เห็นแก่ตัวไม่ยอมเขียนของตัวเองเอาแต่อ่านของคนอื่น" อ้าวซะงั้นจริงๆที่เค้าไปอ่านแล้ว Comment ให้อ่ะเพื่อเป็นกำลังใจให้คนเขียนนะ มาว่าเค้าอีกเฮ้อเด๋วเค้าก็งอนไม่ไป Comment ให้หรอก หุหุ ล้อเล่นนะ เพียงแค่ไม่ค่อยมีเวลาเขียนอ่ะ แล้วก็ถ้าสนิทกับเราจนรู้นิสัยเรา แล้วอ่ะ จะรู้ว่าเราไม่ใช่คนที่ชอบเล่าความรู้สึกอะไรให้คนอื่นฟังอ่ะ แต่จะมีสักกี่คนนะที่รู้ หุหุ ...

           เออแล้วแบบว่าวันนี้จะเขียนไรหว่า จริงๆวันนี้ว่าจะไป ศูนย์สิริกิต์ เห็นว่ามีงาน จริงๆจะไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ก็เลยโทรไปหาคนไปด้วย แต่ไม่ไปอ่ะ เฮ้อ จริงๆงานมันก็น่าสนใจอยู่อ่ะนะ แต่ว่าให้ไปคนเดียวอ่ะ (ขอปัจจัยเสริมหน่อยดิ ขอมากไปป่ะ) พอไม่มีเฮ้อก็เลยขี้เกียจไปซะงั้น เมื่อวานและวันนี้เลยไม่ได้ไป เนื่องจากเมื่อวานนอนดึกประมาณตีสามตีสี่มั้งนั่งหามานีมานะให้ไอ้ถั่วอยู่ เฮ้อเหนื่อยนะเนี่ย หายากเจง ได้มาก็ครึ่งๆกลางๆ ฟร่ะ ก็ยังดี นี่ทำเพื่อแกเลยนะเนี่ย (พูดอย่างนี้จะโดนหาว่าเป็นเกย์อีกมั้ยเนี่ยเซง)

            พอตอนเก้าโมงเช้าโทรศัพท์ก็ดัง เอาโทรศัพท์มาดูก่อน scan ดูชื่อก่อนถ้าชื่อไม่ถูกใจจะด่าพ่อให้(หุหุ มีเลือกที่รักมักที่ชังอีก เลวจริง) scan แล้วอ้าวชื่อนี้อันตราย ... แต่ทำไงได้อ่ะเฮ้อไม่อยากคุย แต่ไม่รับก็ไม่ได้ เฮ้อคุยกันฝ่ายนู้นก็คงรู้ว่าตรูพึ่งตื่น แต่จะวางก็ไม่ได้ คุยไปสักพักนึงก็ได้ใจความว่าวันนี้มีสอบ ตอนนี้สอบสัมพาด เสร็จแล้วกำลังจะสอบข้อเขียนอีกหนึ่งชั่วโมง (เอ้า แม่คู้น แล้วพึ่งโทรมาปรึกษาป่านี้ แต่ช่างเหอะรายนี้เก่งอยู่แล้วคงไม่ได้โทรมาถามเรื่องเรียนแน่ เอ้าแล้วโทรมาทำไมฟร่ะ) คุยกันยังไม่ทันรู้เรื่องดีพอดีแบตหมดพอดี เย้ดีใจ จะได้ไปนอนต่อซะที กระโดดลงเตียงกะหลับเป็นตาย ผ่านไปสองนาที ดันเจือกรู้สึกผิด เฮ้อ ไรฟร่ะ (ทำไมเปนคนแบบนี้) ต้องกลับมาเสียบที่ชารท์แบตแล้วโทรกลับอีก ตกลงคุยกัน เออ เจ้แกโทรมาบ่นเรื่องสอบสัมพาด แล้ว อยากจะให้ๆพรก่อนสอบ เอ๋อ เด๋วนี้ตรูกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์สาธารณะ ไปแล้วหรอฟร่ะ ดีนะ ไม่มาขูดเอาเลขเด็ดด้วย เออ เวรกรรม อ่าแต่ก็จะได้นอนต่อแย้วดีจายจาง

          พอเที่ยงโทรศัพท์เจ้ากรรมดันดังอีก มิใช่ใครที่ไหนรายเดิม เฮ้อ ... ได้นอนเกือบเต็มอิ่มแล้ว รับก็รับฟร่ะ (แต่ตอนนี้ค่อยมีอารมณ์คุยหน่อยเนื่องจากค่อนข้างหายง่วงแล้ว) เอ้าเหมือนเดิมครับท่าน เจ้แกเอาปัญหามาให้หนูแก้อีกแล้ว ไรกานฟร่ะ ทำไมทุกคนเห็นหนูเป็นที่เครื่องแก้ปัญหากันหมดว่า (จริงๆก็ภูมิใจนิดๆนะที่ทุกคนไว้ใจและมาปรึกษา ทั้งเพื่อนๆ พี่ๆ ญาติๆ และ บุคคลอื่นๆ ที่ข้าพเจ้าไม่รู้จักไม่เคยเห็นหน้า -> ยังงงอยู่เลยแล้วกรูไปเป็นที่ปรึกษาให้มันได้ไงฟร่ะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน) และ หนูก็ยังคง Concept เดิม "ที่นี่รับปรึกษาทุกปัญหา ตั้งแต่ หมาที่บ้านไม่ชอบให้เกาคาง (แล้วกรู จะรู้มั้ยฟร่ะ ว่าทำไมมันไม่ชอบ) จนถึง ปัญหาคนเครียดจัดใกล้บ้าเต็มทีเรื่องราวซับซ้อนซ่อนปมอย่างที่รู้ว่ามันไม่มีทางออกที่ดี แต่จนแล้วจนรอดตรูก็ต้องวิ่งไปคุยกับแม้คนนู้นทีป้าคนนี้ทีทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวกับตรูเลย เพื่อให้เรื่องมันออกมาไม่ถึงกับมีคนฆ่าตัวตาย ครอบครัวแตกแยก เฮ้อ) แต่สุดท้ายทุกงานทุกคนก็แฮ้ปปี้หมด เคลียร์ ได้ทุกปัญหา แต่ปัญหาตัวเองไม่ยักจะเคยเคลีย์ได้แฮะ เฮ้อเหนื่อย แต่ไม่เปนไรช่วงนี้กำลังค่อนข้างแฮ้ปปี้กับ ชีวิตอยู่ (คนใช้ DTAC ก็เงี้ยเกี่ยวม่ะ) และ ก็ช่วงนี้มีคนมาปรึกษาน้อยลงเยอะ ไม่เหมือนช่วงท้อปฮิต มาวันละห้าหกคน เฮ้อ อย่างกับตัวเองไม่มีปัญหา + ว่างตายเลยอ่ะ แต่ทำไงได้ฟร่ะ อดใจอ่อนไม่ได้ทุกที (แย่ๆ) อนาคตยึดมันเป็นอาชีพเลยดีกว่ามั้ยเนี่ย ท่าทางจะไปทางนี้รุ่งแฮะ เอ๋ แต่ปัจจุบันตรูก็ทำงานเป็น consultant อยู่นี่หว่าลืม เฮ้อ

          อ่ากลับมาเข้าเรื่องหน่อย คราวนี้ปัญหาไรอีกหว่า โอ้โห พอเห็นเราตื่นนอนเต็มที่คราวนี้มาเป็นชุดไม่ยั้งเลย กี่ดอกเนี่ย เฮ้อ เอาฟร่ะ ค่อยๆ ให้คำปรึกษาไปทีละปัญหาละกัน มีทุกแบบเลยเฟ้ย เรื่องอนาคต, พฤติกรรม, ทำข้อสอบไม่ได้, บ่นเรื่องชาวบ้าน, ฯลฯ อ่าเคลีย์ ให้หมดแล้วแหมแจ้าตัวเริ่มแฮ้ปปี้และ เอ๋แต่ดูเหมือนมันยังเหลืออีกดอก ที่เจ้าตัวแย้มๆ แต่ไม่พูดมาตรงๆ เฮ้อ เอาก็เอาฟร่ะเราบริการแบบคุณภาพราคากันเอง (ฟรี) เออ มีปัญหาไม่พูดใช่มั้ย (ได้ ตรูคั้นออกมาเองก็ได้พวกปากแข็ง) งัดมาได้ว่า แล้ว เรื่องหัวใจ เฮ้อ ทำไมชอบมีคนมาปรึกษาปัญหาหัวใจกรูจังฟร่ะ เฮ้อ ไม่อยากจะบอก จากการทำวิจัยจากการให้คำปรึกษามาเป็นเวลานาน (แต่ไม่สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับชีวิตตัวเองได้ แต่กับคนอื่นใช้ได้หมดเซ็ง) พบว่า 99.99% ของคนที่บอกว่าไม่แคร์ไม่สนใจ แปลว่า มันแคร์ ส่วนพวกเดียวที่ไม่แคร์ก็คือคนที่มันไม่มีคำพูดนี้ (เพราะไม่แคร์จริงๆเลยไม่ได้นึกถึง)

         แต่เรื่องชาวบ้านไม่อยากจะไปยุ่งมากแฮะ รายละเอียดไม่บอกมากไปกว่านี้ละกานเด๋วจะผิดจรรยาบรรณ (ปล. แล้วของตรูจะเป็นจรรยาบรรณไรฟร่ะ หมอดู ก็ไม่ใช่ ก็แค่เด็กน่ารักน่าเอ็นดูคนนึง ... ไอ้พวกที่กำลังคิดจะแซวหุบปากไปเด๋วบัด .. )

         สรุปเรื่องราวจบแฮ้ปปี้ เจ้แกดูมีความสุขขึ้นเยอะเลย เฮ้อก็ดีใจด้วยฮะ แต่หนูเหนื่อย นี่ก็จะบ่ายสามแล้ว คุยจนมือถือร้อนจี๋ ได้ข่าวว่าตรูเปนคนจ่ายค่าโทรด้วยนี่ว่า (คุยไปสักพักเจ้แกบอกโปรจะหมดช่วยโทรกลับหน่อย กรรมของตรูจริง) เฮ้อเหนื่อย แล้วจากนั้นตรูทำไรหว่า

          นึก ออกแล้วหลังจากนั้นก็ทำพิธี เสกข้อมูลเข้าหัว นั่งอ่านข่าวทั้งวัน (ต้องขอบคุณท่านจื้อมาก RSS Reader ที่ท่านแนะนำมาใช้ได้ดีเป็นอย่างยิ่ง) อ่านข่าวเข้าหัวพร้อมกับดูหนังหนึ่งเรื่องจบ แบบ Parallel เสร็จ เหนื่อยเลย เฮ้อ จะหกโมงแล้ว เริ่มหิว พอกำลังจะกินข้าวพึ่งนึกออกวันนี้ยังไม่ได้ออกกำลังนี่หว่า ต้องไปวิ่งก่อน แต่ ฝนตกพร่ำๆอยู่ เฮ้อไปดีมั้ยหว่า ต้องออกกำลังบ้างสุขภาพจะได้ดีๆ (ปล. คนที่เราว่าบ่อยๆอ่ะว่าให้ไปออกกำลังอ่ะ ถ้ามาอ่านก็กรุณาไปออกกำลังด้วยนะ ... ไม่ต้องมายิ้ม มีอยู่คนเดียวอ่ะแหละไปออกกำลังไป ) วันศุกร์ไปวิ่งหลังจากไม่ได้ไปวิ่งมาสองอาทิตย์ วิ่งไปสองกิโลกว่า (ระยะทางประจำที่วิ่ง ถ้าใครเคยมาบ้านเราก็ จากซอยบ้านเราอ่ะ ถึงถนนลาดพร้าว) แทบหน้ามึด ไรว้าปกติวิ่งสบายๆนี่หว่า แต่ก่อนวิ่งได้แปดโลติดด้วย เอาฟร่ะ เด๋ววันอาทิตเอาอีกรอบแก้ตัว(คิดไว้ตอนวันศุกร์) วันนี้ถึงตายรูก็จะวิ่งตั้งเป้า ไว้ สี่กิโล นะ (ตอนออกสตาร์ก็อย่างนี้ทุกรอบอ่ะ) พอสองกิโลกว่าหน้ามืดอีกและ เวรกรรม ไม่เปนไรพักก่อน พักสักพัก ก็วิ่งใหม่อีกโลนิดๆ อ่านะ ยังไงวันนี้ก็สี่กิโลแล้วฟร่ะ กลับไปนอนตายตาหลับแน่ (ปล. ถึงคนที่ทำงานหนักทุกท่าน กรุณาหาเวลาออกกำลังบ้างนะขอรับ จะทำให้ไม่ปวดหัวเวลาอดนอน ทำให้ทำงานได้มากขึ้น แต่ไม่สำคัญหรอก จะทำให้มีสุขภาพที่ดีต่างหาก อย่างน้อยทุกอาทิตย์ให้ได้ออกกำลังกายหนักๆอย่างน้อยหนึ่งรอบนะจ้ะ โดยเฉพาะเราอ่ะ ตัวดีไม่ต้องมายิ้ม ไปออกกำลังซะ)

           เขียนไปเขียนมาบล้อกวันนี้ยาวฉิบใครจะนั่งอ่านฟร่ะ เฮ้อ แถมนี่เขียนรอบสองอีก รอบแรกเขียนๆอยู่ดันไฟดับ ไอ้เราก็ใช้โน้ตบุ้กไม่น่าจะมีปัญหา แต่ดันเจือกถอดแบต ซวยฉิบ เฮ้อ จากนั้นว่างจัด ก็ไปเดินฟังเพลง อีกเอ้าว่างจริง ได้ข่าวว่ามีงานนี่หว่า แต่ขี้เกียจทำซะงั้น

           จริงๆ บล้อกนี่ตั้งใจนานแล้วว่ามีเรื่องที่จะใส่อยู่เรื่องนึง แต่ว่ายังเขียนไม่เสร็จ หัวไม่แล่นคิดไม่ออกเลยไม่ได้ใส่ซะที บอกไปแล้ว หนึ่งคนว่าจะเขียนอะไรแต่ยังไม่เสร็จนี่หน่าทำไงได้ เจ้ขวัญก็บ่นจริงไอ้เรื่องให้เขียนรายวันเนี่ย (ล้อเล่นนะ หุหุ อย่าซีเรียส) เฮ้อจริงๆ จะเขียนต่อก็ได้นะ แต่เกรงใจคนอ่านฟร่ะ เด๋วบุพการีข้าพเจ้าจะเดือดร้อนป่าวๆ (ปล. แปลให้ว่าโดนด่าพ่อ...) ว่าเขียนมาทำไรฟร่ะ ยาวไร้สาระขี้เกียจอ่าน ฝากถึงท่านผู้อ่านด้วยละกันว่าใครที่มีความอดทนอ่านได้จนถึงตอนจบนี้ ท่านอึดมาก และ ว่างจัดด้วย ฮิฮิ ไว้ว่างๆ ถ้า comment ไม่เปนลบเกินไปนักอาจจะมีตอนต่อไปมั้ง